مستندی درباره جنبش سینمایی خشونت‌آمیز «پولیزیوتسکی» ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ که در نگاه اول به نظر می‌رسد کپی‌برداری از فیلم‌های جنایی آمریکایی مانند «هری کثیف» یا «پدرخوانده» باشند، اما در واقع به مسائل ایتالیا مانند مافیای سیسیل و تروریسم سرخ می‌پردازند. شاید حتی جالب‌تر از خود فیلم‌ها، روش‌های تولید شتاب‌زده (بازیگرانی که بدل‌کاری‌های خود را انجام می‌دادند، فیلم‌برداری مخفیانه، نبود صدای سر صحنه) و تداخل بین جنایات واقعی و جنایات سینمایی باشد.

یک افسر پلیس نیویورک، مردی را که به قتل پلیس اعتراف کرده زندانی کرده و شکنجه می‌دهد، اما زمانی که قربانی‌اش از درهم‌شکستن خودداری می‌کند و در واقع خواستار مجازات بیشتری می‌شود، ورق برمی‌گردد.

وقتی یک رئیس تبهکار اراذل خود را برای ایجاد وحشت در کل شهر می‌فرستد، آن‌ها هر کاری که بخواهند انجام می‌دهند؛ از دزدی‌های خرد گرفته تا سرقت از ایستگاه پلیس در روز روشن. «ناپل شلیک می‌کند!» (که در سطح بین‌المللی با نام‌های سلاح‌های مرگ و ناپل تیراندازی می‌کند منتشر شده) فیلمی در سبک «پلیتسیوتسکو» به کارگردانی ماریو کایانو در سال ۱۹۷۷ است. این اثر یک دنباله غیررسمی برای فیلم «ناپل خشن» محسوب می‌شود که شخصیت جنارینو (با بازی ماسیمو ددا) دوباره در آن حضور دارد.